Saturday, April 30

L'Italia bombarderà la Libia di Gheddafi.

La visita di venerdì a Roma di John Kerry (presidente della commissione esteri della Camera statunitense) latore di una lettera del presidente e la telefonata dello stesso Barack Obama lunedì sera hanno determinato la decisione di Silvio Berlusconi di «accogliere l'appello lanciato dalla Nato agli alleati e dare il via libera ad 'azioni mirate' su obiettivi libici». Non è chiaro quali argomenti siano stati utilizzati dall'Amministrazione statunitense ma devono essere stati molto efficaci se il governo italiano ha rovesciato improvvisamente le sue posizioni aderendo ai raid aerei contro le forze libiche.

Impossibile non sottolineare che solo fino a pochi giorni or sono lo stesso Berlusconi e i ministri Frattini e La Russa escludevano anche negli incontri internazionali un maggior ruolo italiano nel conflitto. Nelle ultime ore il ribaltamento di fronte è stato giustificato dalla Farnesina con le richieste dei ribelli libici e dalla Difesa con la pesante situazione umanitaria di Misurata e dalla volontà dell'Italia di non «sentirsi da meno degli altri Paesi che hanno voluto assistere i cittadini che sono sotto i colpi dell'esercito di Gheddafi» come ha detto il ministro della Difesa, Ignazio La Russa che si è affrettato a spiegare che non ci saranno «bombardamenti indiscriminati ma missioni con missili di precisione su obiettivi specifici» con l'obiettivo di «evitare ogni rischio di colpire la popolazione civile».

Al di là delle implicazioni politiche, con il no della Lega Nord che rischia di spaccare la maggioranza, sul piano strettamente militare la decisione del governo avrà un pesante impatto operativo e finanziario. Finora l'Italia ha fornito 12 aerei alla Coalizione (4 caccia Typhoon, 4 bombardieri "anti-radar" Tornado Ecr e 4 cacciabombardieri Harrier della Marina) impegnati in compiti di sorveglianza dello spazio aereo libico. L'avvio di operazioni di attacco coinvolgerà certamente gli Harrier ma probabilmente richiederà l'aumento dei jet assegnati alle operazioni di almeno 8 unità con 4 bombardieri Tornado IDS e altrettanti cacciabombardieri AMX Acol come quelli impiegati disarmati in Afghanistan.

In pratica raddoppieranno gli aerei italiani impegnati nelle operazioni e anche quelli di supporto e se dal 19 marzo a 24 aprile sono state effettuate circa 500 sortite per un totale di oltre 1.300 ore di volo (per un costo di oltre 45 milioni di euro solo per la componente aerea) è probabile che nel secondo mese di guerra questi dati raddoppieranno e con essi i costi. Le missioni di attacco al suolo contro depositi di munizioni, postazioni e mezzi dell'esercito di Gheddafi consumano munizioni di precisione quali bombe a guida laser o Gps (come le 900 Jdam e le 500 Small Diameter Bomb acquistate recentemente) del valore di qualche decina di migliaia di euro a esemplare o i missili Storm Shadow lanciabili dai Tornado che costano circa oltre 250 mila euro. Armi i cui consumi sono già più alti del previsto per britannici e francesi e che andranno messi in conto a una missione che al momento non ha ancora una copertura finanziaria garantita da un decreto ad hoc o da un'estensione del decreto che finanzia ogni sei mesi le missioni militari all'estero.

Al momento la guerra in Libia ricade finanziariamente sui già magri bilanci delle forze armate che quest'anno hanno subito un taglio del 18,2 per cento proprio alla vice "Esercizio". Di fatto Marina ed Aeronautica stanno dando fondo a riserve di carburante che dovevano coprire l'intero anno per non parlare dei costi del personale che tra indennità di missione e straordinari stanno superando ogni previsione di spesa messa a bilancio. Basti pensare che le cinque unità navali impegnate nelle operazioni di fronte alle coste libiche (portaerei Garibaldi, un caccia, una fregata, un rifornitore e una corvetta) costano ogni giorno circa 350 mila euro di spese vive.

I tempi per rendere operativi i jet italiani nei nuovi compiti di attacco sono brevi: 24 ore secondo la Difesa, 72 secondo il generale Leonardo Tricarico, ex capo di stato maggiore dell'Aeronautica e membro della Fondazione Icsa, per il quale il rischio di provocare danni collaterali è altissimo. "Le azioni mirate, dunque i bombardamenti, sono molto pericolosi, anche perché di obiettivi militari dopo oltre un mese di azioni alleate ne dovrebbero essere rimasti ben pochi''.

La Nato ha chiesto a tutti i partner di affiancare i jet dei sette Paesi che effettuano attacchi al suolo (Usa, Gran Bretagna, Francia, Danimarca, Belgio, Canada e Norvegia) per intensificare le incursioni contro i mezzi terrestri dell'esercito libico che schiera artiglierie e corazzati nei centri urbani per render più rischiose le incursioni aeree alleate mentre le truppe libiche si muovo generalmente si veicoli civili per non costituire un bersaglio.

Intelligence, spionaggio e tecniche di sicurezza nazionale? Si imparano tra i banchi dell'Universita'.

Le fondazioni Link Campus University e Icsa (Intelligence Culture and Strategic Analysis) hanno lanciato la settima edizione del "Master in intelligence e security". Il corso, presentato a Palazzo Marini, a Roma, dal sottosegretario agli esteri Enzo Scotti e dal deputato del Pd Marco Minniti, ex viceministro dell'Interno, si rivolge a tutti coloro che hanno interesse ad approfondire le metodologie d'intelligence nazionali ed internazionali e a conoscere da vicino la storia di una disciplina molto importante per la difesa degli interessi nazionali. Molto ampio il quadro delle materie d'insegnamento, con l'approfondimento delle metodologie di base dell'intelligence, i principi giuridici e costituzionali che disciplinano l'attivita' e le tecniche di controspionaggio. Il corso riserva, inoltre, ampio spazio all'attualita' con la presentazione di alcune "case history" di particolare rilevanza. Il master, che gli organizzatori hanno voluto dedicare a Francesco Cossiga - "il piu' importante 007 e forse il piu' abile della storia d'Italia", lo ha definito Enzo Scotti ricordando le parole di un giornalista - ha durata annuale ed e' aperto ad "addetti ai lavori" degli ordini militari e non.

Thursday, April 28

Montenegro: deputati favorevoli ai negoziati per l'adesione all'UE, ma preoccupati per la corruzione

Il Parlamento europeo ha accolto favorevolmente la decisione del Consiglio europeo di accordare al Montenegro lo status di Paese candidato all'UE, auspicando che i negoziati di adesione con il Montenegro possano iniziare quest'anno. I deputati, tuttavia, hanno espresso diverse preoccupazioni, soprattutto riguardo a corruzione, criminalità organizzata, discriminazioni e limitazioni alla libertà dei media. "Mi rammarico che la Commissione insista sul divario tra la concessione dello status di candidato e l'apertura di negoziati", ha affermato il relatore Charles Tannock (ECR, UK). "Il Montenegro dovrebbe essere giudicato solo in base al merito, i fatti e i risultati. Spetta ora al Montenegro soddisfare le aspettative dell'Unione europea, in particolare nella lotta alla corruzione e alla criminalità organizzata. Comunque, il Montenegro resta una buona notizia per i Balcani". In una risoluzione approvata oggi a larga maggioranza, il Parlamento ha accolto con favore il "consenso generale sull'integrazione europea e l'alta priorità attribuita a tale questione dai partiti di governo e dell'opposizione", in particolare il lavoro svolto per l'instaurazione di un quadro giuridico e costituzionale del Montenegro e i "buoni risultati ottenuti nell'attuazione di riforme economiche". La risoluzione sottolinea che "la corruzione è ancora preponderante in numerosi settori, specialmente in quelli dell'edilizia, delle privatizzazioni e degli appalti pubblici" e che il crimine organizzato, soprattutto il riciclaggio di denaro sporco e il contrabbando, rimangono un problema. L'Aula si è detta inoltre preoccupata "per il fatto che le donne continuano a essere sottorappresentate nell'ambito dei processi decisionali e nelle posizioni direttive". Pur accogliendo con favore "il buon livello complessivo delle relazioni interetniche e la tutela dei diritti delle minoranze nel paese, i deputati hanno invitato le autorità a migliorare le condizioni di vita di rom, ashkali ed egiziani. I deputati hanno anche chiesto "ulteriori misure per garantire l'indipendenza e la professionalità dei media", e hanno richiamato l'attenzione sulle eccessive ammende per diffamazione, che continuano a ostacolare la libertà e l'indipendenza del lavoro dei giornalisti. Si sono detti particolarmente preoccupati dei casi segnalati di intimidazione e di violenze fisiche nei confronti di giornalisti e di attivisti della società civile, chiedendo indagini approfondite e, se del caso, procedimenti giudiziari.

Darka Šarića i njegove organizacije

Počećemo od anegdote: prisećajući se raznih detalja iz karijere Ive Pukanića neposredno pošto je ubijen, došao sam do tog nekog ličnog kurira Bila Montgomerija, ambasadora SAD u svim našim državama, kurira koji je Pukaniću donosio poverljive podatke stanice CIA u Beogradu, nekog Eskobara, ali nisam mogao da se setim njegovog krštenog imena. Poslao sam iz Zagreba SMS jednom mom zaista dobrom izvoru, koji sve to zna: "Kako se ono zvaše onaj naš beogradski Eskobar?" Odgovor je glasio: "Pa, Darko Šarić, budalo!"
Priče o tome kako policija nije imala "dosije" (štogod ko pod tim podrazumevao) o Darku Šariću, dakle, ne stoji. Miloš Oparnica iz Nacionalnog biroa Interpola u Srbiji izjavio je u nedelju uveče kod Olje Bećković da je Darko Šarić policiji postao zanimljiv još 2000. godine, ali – i to je veoma važno – po liniji pranja novca, a ne trgovine narkoticima. Po svemu sudeći, to zanimanje je konačno dovelo i do ove današnje situacije. Deset godina, kazaće neko, da to nije malo mnogo? Nije – ako imamo u vidu da je reč o čoveku očigledno veoma inteligentnom i spretnom, čoveku koji je godinama gradio svoju korporaciju imajući u vidu poslovna iskustva svojih partnera i kolega, čoveku koji je stvorio prave veze i... hm, ovaj, kako da kažem... investirao, je li, u prave ljude. Izgleda da je samo u jednom detalju bio zakasnio: prekasno je zatražio crnogorsko državljanstvo. Dobro: taman je bio dobio nekakav čudan dokument u kome mu MUP Crne Gore "garantuje" da će dobiti državljanstvo čim se odrekne državljanstva Srbije, ali tada je bruka već bila pukla, pa je bilo kasno. E, sad: ne razumem se u crnogorske administrativne postupke; možda se to kod njih tako radi, ne znam; vidimo da je dobio i placet Agencije za nacionalnu bezbednost i Ministarstva odbrane Crne Gore. Premijer Milo Đukanović, suočen sa tim pitanjem u intervjuu datom Jugoslavu Ćosiću, pokazao je znake nelagode (on nikada nije nervozan) i pozvao se – na šta? Na prezumpciju nevinosti, jer da organi u Crnoj Gori nemaju ništa zabeležno protiv Šarić Darka i šta sad? Posle je ispalo da Darko Šarić kod njih prolazi kroz evidenciju još od 1993. po raznim osnovama; da se gurao u politički život donacijama itd.
KOKAIN I PRANJE NOVCA: Objekti osumnjičenih lica za povezanost sa Darkom Šarićem u Beogradu...
"SIGURNA KUĆA": Da je Darko Šarić bio dobio crnogorsko državljanstvo, kao tri njegova najbliža (kako čujemo) saradnika, možda bi bio pozvan na informativni razgovor i onda pušten – kao i oni. Ovako mora da se krije. Ta trojica su, naime, puštena jer da srpsko tužilaštvo za borbu protiv organizovanog kriminala nije na vreme odgovorilo na "molbu za pružanje međunarodne pravne pomoći" i poslalo detalje o toku istrage protiv Šarića i drugova. A pošto su oni crnogorski državljani, je li, onda nema izručenja, ali ni razloga za držanje u pritvoru, jer te razloge nijesmo dobili, a poštujemo prezumpciju nevinosti. Tužilac Miljko Radisavljević onda je učinio nešto neubičajeno: rekao je, otprilike, da bi slanje tih detalja ugrozilo dalju istragu i da je tražio odlaganje dok se istraga ovde (i – pretpostavljamo – u još nekim zemljama) ne završi. Drugim rečima, kad se to prevede na običan govorni jezik – ovi naši onima njihovima ne veruju ništa, da se ne foliramo.
...i Kragujevcu
Takav je skandal morao da pukne pre ili kasnije, kažu ljudi iz struke. Svi znaju da je Crna Gora postala sigurna kuća za čitav niz zločinaca koji su krivična dela, čak i najteža, počinili u Srbiji. Dovoljan je primer notornog ubice iz nevladine organizacije Jovice Stanišića, Željka Make Maksimovića, za koga svi znaju da se krije u Crnoj Gori; znaju i iz kojih se telefonskih govornica u Prčnju i Herceg Novom javlja. I šta? I ništa. Ima još takvih. A o vezama, poslovnim, prijateljskim i rođačkim, crnogorskih i beogradskih kriminalaca i da ne govorimo. Naravno da su ovi naši izgubili strpljenje, tim pre što je reč o velikoj akciji planetarnih razmera protiv korporacije koja raspolaže ogromnim novcima; takva se operacija ne dovodi u opasnost deljenjem osetljivih informacija sa jednom notorno nepouzdanom administracijom kakva je ova u Podgorici. Jedna ograda: to, naravno, ne znači da je Nebojša Medojević u pravu i da ga treba tek tako puštati da priča šta mu padne na pamet; on ima neke svoje ciljeve, ali ulaženje u to bilo bi mešanje u unutrašnju politiku susedne i prijateljske države, čega se valja kloniti.
GLISERI, CIGARETE I KOKAIN: Nego, vratimo se mi na temu: reč je o novcima nezamislivo velikim, kao i u heroinskom poslu, ali kokainski posao je različit i – možda – čak udobniji. Pre svega, kokain je droga bogatih, dok je heroin droga siromašnih. Potražnja za heroinom je stabilna i – što je najvažnije – imperativna; zato heroinski ovisnik i osiromaši tako brzo. Potražnja za kokainom je fleksibilna i nije imperativna: kad nema – nema, i ljubitelji kokaina, koji je kao prvo statusni simbol i deo korporativno-japijevsko-džet-set kulture, a kasnije i psihološka ovisnost, ali manje intenzivna, mogu da izdrže duže. Čisto menadžerski gledano, dalje (ovu problematiku najbolje je posmatrati u hladno-neutralnim ekonomski-menadžerskim terminima, jer je tako gledaju akteri), kokain ima specifičnu geoposlovnu crtu: raste s one strane okeana. To znači da se potražnja u bogatim državama gde se najviše traži mora podmirivati brodskim transportom, jer je avionski suviše rizičan, praktično nemoguć – osim u slučaju SAD, gde je moguće provlačiti male avione ispod radara i bez kontrole. Te dve specifičnosti – fleksibilna potražnja i nužno zapreminski krupni transporti – uslovili su i ovu priču. Dakle: brodovi, kontejneri, lažna dna itd. Dobro: pojedini sitni šverceri, "mazge" u žargonu, provuku nešto i avionima, ali to nije dovoljno. Donedavno su glavna tranzitna mesta za kokain bile velike atlantske luke u Evropi i Britaniji: Amsterdam, Roterdam, Antverpen, Hamburg, Bremen, Liverpul itd. odatle Joci nadimak Amsterdam. U međuvremenu su se policije, službe bezbednosti, obaveštajne službe, carinske i druge agencije opametile i šverc preko velikih atlantskih luka postao je rizičan. Heroin, s druge strane, ide kopnom – jer može: gustina drumskog i železničkog saobraćaja između evropske Turske (to je najuže grlo) i Evropske unije tolika je da tih 90 tona čistog heroina koji godišnje uđu u Evropu prolaze sa sasvim dobrim šansama i malim rizikom. Sve i da dvadesetak odsto padne, biznismeni su i dalje na velikom dobitku: profitne su stope ogromne. Jedini način da se to dovede u razumno prihvatljive okvire jeste dobar obaveštajni rad tamo daleko, gde cveta limun žut: tamo gde su laboratorije iz kojih izlazi čisti heroin br. 4 (93 odsto), u dalekim istočnim carstvima. Na tome se, naravno, radi, ali to nije lako: previše novaca je u opticaju.
Slično je i sa kokainom: Amerikanci već godinama grade obaveštajne mreže u Latinskoj Americi, pokušavaju da lokalnim vladama daju više para nego što narko-dileri mogu, ucenjuju ih "programima pomoći", koji na kraju završe u džepovima korumpiranih lokalnih političara, troše doušnike uznemirujućom brzinom itd. Ali, nekih rezultata ipak ima. Nas sada zanima region: Sredozemlje je postalo nova "destinacija", kako kažu turistički poslenici, dakle odredište; Baltik ćemo ostaviti po strani, mada i njegov značaj raste od početka devedesetih godina.
Prvi jači slučaj bila je ona zaplena preko 600 kg kokaina 1998. u Rijeci: brod koji je pokušao da sakrije svoju pravu svrhu kružio je od Grčke do Kopra, pa do Rijeke, ali je tamo tovar otkriven. Ispalo je da je naručilac general Hrvatske vojske Ivan Andabak; proces se vukao, presude su bile ukidane i vraćane, ali je konačno pre nekoliko meseci Hrvatsko državno odvjetništvo poslalo čoveka u Ekvador i dokopalo se potrebih papira, pa je general u neprilici. Onda je ona gđa Čočoroska iz Skoplja, pre toga Arkanova trafikantkinja u Erdutu, pokušala da uveze nekih 473 kg kokaina preko Bara; tovar je uredno ispraćen od Kolumbije do Bara, pa kamionom do Makedonije, gde je zaplenjen (Stanislava Čočoroska dobila je pravosnažnih 14,5 godina). To su bili samo veći slučajevi. Suština je u tome što su sredozemne i levantinske države nekako pogodnije za šverc dragocenih dobara sa visokom profitnom stopom; valjda korupcija igra ulogu. Osim toga, preko puta Bara i Drača je južna Italija sa svojim nevladinim organizacijama već sviklim na šverc cigareta i povezanim sa ostatkom poslovnog sveta u Evropi. Jedan gliser kokaina od Drača ili Bara do Barija ili bilo gde u Pulji vredi najmanje dvadeset glisera cigareta. Carinski činovnici i policajci po istočnom Jadranu jeftiniji su od carinskih činovnika i policajaca u atlantskim lukama.
DA LI SE MOGU USKLADITI CRNOGORSKO I SRPSKO PRAVOSUĐE: Miraš Radović...
PUT NOVCA: Putevi kokaina, dakle, preusmeravaju se ovamo. Iz nekog razloga – valjda zato što je pametan – Darko Šarić je, kako čujemo, svoje profite od tranzita i posredovanja počeo da ulaže u proizvodnju, čime ih je samo uvećao i smanjio rizike. Trebalo je, dakle, zarađeni novac nekako pustiti u legalne tokove, jer je san svakog gangstera da jednoga dana plati porez i čista srca pogleda svojoj državi u oči kao častan i savestan građanin. Tu dolazimo na najdelikatniji deo priče: pranje, propiranje i zapiranje kriminalnog novca staro je koliko i moderni kapitalizam, a ta prefinjena veština pranja usavršena je tokom prohibicije u SAD, dvadesetih godina prošlog veka. To vam je, inače, čitava nauka koja se izučava u odgovarajućim visokoškolskim ustanovama i stalno usavršava, jer umetnici stalno pronalaze nove načine kojima treba doakati. Ukratko, trik je u tome da se gotovina zarađena švercom kokaina polako i izokola infiltrira u legalne tokove novca tako što će joj se dati neko dovoljno uverljivo zakonito poreklo. Ima tu čitav niz raznih načina; svi oni nešto koštaju (što više, to bolje); treba novce provući kroz dugačak niz pravih ili (češće) fiktivnih firmi, koje će te pare na kraju investirati kao nesporne tamo gde predstavnik pravog (i po pravilu nepoznatog) vlasnika kaže.
...i Snežana Malović
Je li sada jasno zašto je Darko Šarić prvo postao zanimljiv samo po liniji pranja novca? Čovek je, očigledno, vodio računa o svojim poslovima, ali pranje novca nije jednostavan posao: ovako ili onako, pre ili kasnije, nešto će izazvati pažnju. Istini za volju, od trenutka kad neki Darko Šarić postane interesantan, pa do trenutka kada ga se poveže sa stvarnim poreklom njegovih para, ume da protekne neko vreme; umetnici i njihovi savetnici su vešti i sve veštiji; nadležne agencije i službe kaskaju za njima; međunarodna bi saradnja mogla biti bolja i brža. Sada, kad su Darko Šarić i njegovi novci dovedeni u vezu sa njegovim kolumbijskim plantažama i pratećim kokainom, stvar se odmotava: gde je sve ulagao, osim u neke crnogorske lokalne izbore, ugostiteljske i hotelske kapacitete u Srbiji, poljoprivredno zemljište i ostalo što ćemo tek doznati – na našu veliku radost.
E, sad: s obzirom na sve moguće i poznate načina na koje se prljav novac pere, propira, ispira i zapira, treba biti nadasve oprezan pre nego što nekoga optužimo da se upetljao u poslove Darka Šarića. Taj novac – po prirodi stvari – javlja se kao nesporan i legalan; pa nisu se ljudi toliko trudili za džabe. Po pravilu, poslovni ljudi privučeni sasvim normalno u takve investicije i združene poduhvate ne znaju, niti su mogli ili morali znati o kakvom poreklu novca je reč.
I na kraju: jedini način da se ovakvim zlikovačkim poduhvatima stane na rep jeste pažljivo praćenje tokova novca, poređenje nečijih poreskih prijava i izvora prihoda sa njegovim stvarnim, vidljivim, bogatstvom, kontrola bankarskog poslovanja. "Pratite put novca!"; tako je čuveni izvor vašingtonskog "Posta" Duboko Grlo savetovao Vudvorda i Bernstina tokom afere "Votergejt"; tek danas znamo zašto je bio toliko u pravu: zato što je bio zamenik direktora FBI i znao je o čemu govori. Svako dete je čulo za Eliota Nesa, ali čak ni policajci kojih se to jako tiče ne znaju da Eliot Nes nije bio ni policajac, ni agent FBI; on je bio finansijski inspektor za takse i akcize i kao takav je doakao jednom Alfonsu Alu Kaponeu.

From Montenegro with....

“Pensavamo che la piazza di Milano venisse rifornita di cocaina esclusivamente dalla ‘ndrangheta grazie al rapporto diretto che storicamente i clan hanno con i produttori in Sud America, ma con questa operazione, dal 2007, abbiamo capito che c’era un’altra organizzazione, con la stessa forza, potenza economica e capacità di esclusiva sui canali di approvviggionamento, evidentemente diversi da quelli dei calabresi, e con una continuità forse, anche, maggiore”. E’ quanto ha affermato oggi il Procuratore nazionale antimafia, Piero Grasso, nel corso di una affollata conferenza stampa indetta alla Questura di Milano per illustrare la vasta operazione antidroga della locale Squadra mobile, in collaborazione con i colleghi serbi, sloveni e montenegrini, che ha “decapitato” un’organizzazione criminale internazionale. “Questo non vuol dire che la ‘ndrangheta non continui a trafficare in stupefacenti” ha precisato Grasso, spiegando che in questa indagine, tra i clan calabresi e le cellule slave “non sono emersi contatti stabili” e che Milano “è una piazza molto grande e libera in grado di assorbire senza particolari problemi anche nuovi soggetti” e per questo “fino ad oggi non è stata teatro di scontro”, ma certamente i montenegrini, introducendo “un nuovo canale di approvviggionamento, parallelo a quello delle famiglie calabresi, hanno portato un’importante concorrenza”. Secondo le indagini, uno dei punti chiave della forza dell’organizzazione balcanica era il fatto di consegnare ad un prezzo concorrenziale enormi quantità di cocaina direttamente nel luogo che gli veniva indicato dall’acquirente, facendo pagare lo stupefacente alla consegna, facendosi carico del trasporto ed evitando la spesa e il rischio connesso all’intermediazione di un broker. Per questo referenti di clan come Barbaro Papalia e Mancuso, che hanno storici canali di approviggionamento in Paesi produttori come la Colombia, avevano deciso di rifornirsi dai montegrini, giudicati sempre “molto affidabili e sicuri”.

Santa alleanza Balcanica

Gli arresti di massa in Lombardia hanno portato alla luce l’esistenza di una nuova forma di criminalità organizzata, che va oltre i confini geografici, criminali e finanziari, una “mafia transnazionale”. Sui media cominciano a circolare i primi stralci delle indagini dell’Anti-mafia, secondo i quali la droga viene stoccata nel porto di Bar, in Montenegro, utilizzando la stessa infrastruttura adoperata in passato per invadere l’Italia con le sigarette di contrabbando. Viene così spiegato che nei Paesi consumatori la droga l’Alleanza mafiosa (così definita) ha realizzato una rete di cellule: piccoli clan di una decina di persone, separati tra loro. Come regista del nuovo cartello della droga ci sarebbe il montenegrino Darko Saric, sul quale pende un mandato di cattura internazionale dell’Interpol emesso dalla Serbia. Secondo altri, il clan di Darko Saric è riuscito a superare la mafia calabrese della ‘Ndrangheta nella gestione del traffico della cocaina dal Sud America in Europa che in due anni, nel 2008 e 2009, c è riuscito ad assicurare una migliore qualità ed un prezzo più basso, portando così fuori mercato la ‘Ndrangheta, e prendendo così il contro dell’intero mercato italiano

C’è da dire, tuttavia, che quello della mafia transnazionale è un concetto introdotto per la prima volta dall’Osservatorio Italiano, nell’ambito di un inchiesta sull’eredità lasciata dagli ex contrabbandieri di sigarette per la gestione del traffico della cocaina. Di fatti, mentre lo Stato ha decimato le fila di Mafia e Camorra, nasceva la “Santa alleanza Balcanica”, l’unione della mafia serba con quella italiana. Arrestando e mettendo da parte i mafiosi e gli uomini d’onore, per fare posto alle nuove organizzazioni. Il patto d’onore con la Colombia e stato siglato. Grazie ai calabresi della ‘Ndrangheta la mafia serba è entrata di prepotenza nei traffici del Mediterraneo, verso i mercati europei. La nuova mafia ha senz’altro ereditato la grande esperienza maturata in passato con il contrabbando di sigarette che, a distanza di anni, resta ancora un mistero nelle sue molteplici sfumature logistiche e finanziarie. Albania, Montenegro, Bosnia e Croazia sono le mete preferite, ma con 25.000 euro può essere consegnata direttamente a Bari. Si tagliano così i rapporti con i Paesi fornitori, e a fare il lavoro per così dire ‘sporco’, si ricorre alla mafia balcanica, che si estende in tutta la regione sino all’America Meridionale, grazie a fortuiti contatti. Questo quanto evidenziato da l rapporto sul narco-traffico nei Balcani gestito dalla mafia transnazionale a cura dell’Osservatorio Italiano:

- La mafia transnazionale
- Scacco matto alla cocaina colombiana
- La Mafia e il Gossip

Le connessioni della criminalità organizzata tra Nord e Sud, tra Italia e Balcani, tra finanza e contrabbando, costituiscono in realtà una storia nota che pochi tuttavia hanno cercato di spiegare con serietà e cognizione di causa. Molte sono invece le storie che sembrano avvicinarsi alla verità, ma senza fatti e documenti valgono ben poco, e sono solo invettive da dare in pasto ai media e alla propaganda politica ma non alla giustizia. Roberto Saviano dice di lottare contro la mafia, ma è pur sempre un giornalista che gioca sull’onda della massa. Dalle sue parole non traspaio fatti ben circostanziati, e credo che sia per lui difficile avere delle info visto, visto che è sempre sotto scorta. Sicuramente fa via internet le sue ricerche, e la gente non sa neanche di che cosa parla. A tal proposito ricordiamo l’intervista per il media albanese Top-Channel , durante la quale dette prova di non conoscere le connessioni tra la mafia italiana e quella albanese. Connessioni su cui, più tardi, cercò delle informazioni contattando la nostra redazione, in occasione della pubblicazione dell’articolo “Il traffico di armi tra il Sigurimi e la Camorra“. Da Saviano ci aspettiamo documenti, come abbiamo fatto noi pubblicando documenti inediti, senza tuttavia riuscire a scuotere i mass media, che restano pur sempre delle società per azioni con dei padroni. Lei Signor Saviano dovrebbe parlare della Svizzera, della Ubs, dei collaterali, e non di chi l’ha reso famoso. Mostri i documenti e smetta di offendere la gente che lavora e rischia la vita per combatterla davvero la mafia . Milano, la Lombardia, è la capitale della droga colombiana perché in con 50 minuti si possono riciclare i soldi: ecco la connessione, che non ha nulla a che fare con la politica. Fare la vittima paga, partecipare allo scontro politico mentre cade un Governo ancora di più, ma l’imbroglio primo poi viene a galla.

Monday, April 25

Narko-grupom

Specijalni tužilac i sudija za istrage Višeg suda u Podgorici saslušali su juče, po naredbi za sprovođenje istrage, Cetinjanina Željka Martinovića zbog sumnje da je član kriminalne organizacije koja se bavila švercom narkotika iz Južne Amerike u Španiju. Prema saznanjima "Dana", Martinović je negirao bilo kakvu povezanost sa švercom kokaina i uhapšenim članovima narkogrupe, koja je drogu na razne načine, putem pisma, avionom, brodovima i preko tzv. "mula" prebacivala iz Kolumbije. U saradnji sa američkom DEA i kolegama iz Španije, crnogorska policija identifikovala je više osoba sa područja Crne Gore za koje se sumnja da su učestvovale u švercu oko 400 kilograma kokaina iz Južne Amerike u Madrid. Španska policija uhapsila je Podgoričanina S.N. i pet državljana Španije zbog sumnje da su dio kriminalnog lanca koji se duži vremenski period bavi krijumčarenjem čistog kokaina. Saopšteno je da je u okviru tajne operacije koja još traje, a koju sprovode crnogorska i španska policija, uhapšen i Martinović koji je, navodno, dio kriminalne grupe koja već duže vremena u Španiju iz Kolumbije doprema kokain čistoće i do 90 procenata.  Protiv njega je specijalni tužilac za suzbijanje organizovanog kriminala Đurđina-Nina Ivanović podnijela zahtjev za sprovođenje istrage i on se nalazi u spuškom Istražnom zatvoru.  Osumnjičeni se povezuju sa dvije istrage španske policije, a do njihovih imena se došlo nakon hapšenja 25 Španaca i Kolumbijaca, kada je zaplijenjeno 2,7 miliona dolara u gotovini i oko 300 kilograma kokaina, a otkrivena najveća i najsofisticiranija laboratorija za kokain u Evropi. U policijskoj akciji koja je izvedena prije mjesec i po dana zaplijenjeno je oko 300 kilograma droge i 33 tona hemikalija koje se koristi za pripremanje droge za prodaju. Policija je, takođe, tokom racije u jednoj vili izvan španske prestonice, konfiskovala 470 mobilnih telefona i oduzela 2,7 miliona dolara u gotovini. Crnogorski državljani se povezuju i sa akcijom španske policije koja je u martu na madridskom aerodromu zaplijenila 71 kilogram kokaina, sakrivenog u 60 sanduka sa ružama iz Kolumbije i uhapsila sedam osoba u Madridu, Mursiji i Valensiji.

Igor Lukšić i Ranko Krivokapić guraju da se smijene ministar odbrane i chef policije Veselin Veljovića

Nakon kongresa Demokratske partije socijalista koji će biti održan 21. maja, bivši premijer Milo Đukanović najvjerovatnije će u okviru novih konsultacija sa koalicionim partnerom SDP-om tražiti da se većoj vladajućoj stranci vrati Ministarstvo unutrašnjih poslova. Na taj način Đukanović će pokušati da stavi tačku na otvoreni sukob između direktora Uprave policije Veselina Veljovića i predsjednika Skupštine Crne Gore Ranka Krivokapića, koji ozbiljno dovodi u pitanje i vladajuću koaliciju. Šef DPS-a ne želi da se odrekne Veljovićevih usluga, jer direktor Uprave policije slovi za čovjeka od njegovog najvišeg povjerenja i kao glavna poluga za održavanje na vlasti, ali ne smije dozvoliti ni bilo kakvo talasanje pred dobijanjem kandidature za članstvo u Evropskoj uniji, potvrđeno je "Danu" iz izvora bliskih vrhu DPS-a. Preuzimanje ministarstva, tačnije vraćanje pod kontrolnu palicu DPS-a, jedini je način na koji će Đukanovićeva stranka prihvatiti predlog SDP-a da se ponovo objedine MUP i Uprava policije. Ako nađu zajednički jezik i MUP ponovo dođe u ruke DPS-a, u paketu će ići i Uprava policije, kao što je bilo do 2005. godine. Kao kompromisno rješenje, DPS će ponuditi SDP-u da preuzeme Ministarstvo odbrane. Ukoliko se koalicioni partneri dogovore, aktuelnog ministra odbrane Bora Vučinića DPS bi poslao u diplomatiju. Poslednji ministar policije iz redova DPS-a dok je to bio jedinstven resor bio je Dragan Đurović. Od momenta razdvajanja javne i tajne policije od MUP-a, taj resor je predat SDP-u, a ingerencije koje imaju su administrativne prirode. Da zasada nema ni govora o zahtjevu SDP-a, preciznije Ranka Krivokapića, da im se ustupi mjesto direktora Uprave policije i da Veljović bude smijenjen, potvrđuje i izjava premijera Igora Lukšića da na toj funkciji do daljnjeg neće biti promjena. Prema saznanjima "Dana", nakon što je DPS prije nekoliko dana izdao saopštenje u kojem hvale Veljovića kao profesionalca i uz poruku da javno stoje iza njega, direktor Uprave policije je preko partijskih kolega ponovo poručio Krivokapiću da neće otpustiti jednog od policajaca koji je došao u sukob sa njegovim ocem. Sukob između Krivokapića i Veljovića je nastao, kako saznajemo, nakon što je SDP tražio udaljavanje policijskog inspektora Dragana Matkovića, sa kojim je otac lidera SDP-a Ranka Krivokapića prije par godina došao u sukob. Matković, na koga je Radosav Krivokapić u maju 2008. godine, zbog neraščišćenih imovinskopravnih odnosa, potegao nož u holu stambene zgrade u kojoj su obojica stanovali, nedugo potom preraspoređen je na dužnost u Podgorici. SDP-u, međutim, ni to nije dovoljno, iako je Matković u ovom slučaju oštećeni, već traži, da se on ponovo premjesti. Ovoga puta traže da se premjesti u neki manji grad na sjeveru, a kao jedna od opcija pominje se Plav. Pored toga, socijaldemokrate i dalje insistiraju da na čelo hercegnovske policije dođe njihov kadar Senad Đozović, bivši pripadnik Agencije za nacionalnu bezbjednost. Prema koalicionom sporazumu DPS-a i SDP-a, funkcija direktora Uprave policije pripada DPS-u, a na Brajoviću je, kao ministru unutrašnjih poslova, da formalno procesuira predlog o kome se u konačnom izjašnjava Skupština Crne Gore. U DPS-u odbacuju i svaku mogućnost preuzimanja kormila policije od strane manjeg koalicionog partnera. Sukob između SDP-a i Veljovića produbljen je nedavno i u vezi sa ingerencijama unutrašnje kontrole koja radi u okviru MUP-a. Ministar unutrašnjih poslova Crne Gore Ivan Brajović izrazio je očekivanje da će problem na koji je ukazala unutrašnja kontrola policije biti odmah riješen, dok Uprava policije prethodno želi da dobije mišljenje Agenciji za zaštitu ličnih podataka o spornoj stvari.


Lider Pokreta za promjene (PzP) Nebojša Medojević pozvao je premijera Igora Lukšića i predsjednika Skupštine Ranka Krivokapića da promijene rukovodstvo Uprave policije, jer u suprotnom Crna Gora neće dobiti datum pregovora sa Evropskom unijom. - Na potezu su Krivokapić i Lukšić. Sa postojećim rukovodstvom Uprava policije neće moći da ispuni najvažniji dio zahtjeva Evropske komisije za nastavak procesa integracija - naveo je Medojević. On je kazao da optužbe otpuštenih policajaca, ali i jednog broja aktivnih, o korupciji u vrhu policije i vezama sa organizovanim kriminalom moraju biti ozbiljno istražene. Ako tužilaštvo ima opstrukcije od strane direktora Uprave policije i njenog direktora Veselina Veljovića, navodi Medojević, onda je istraga praktično nemoguća.  Pozivam Lukšića i Krivokapića da odmah prekinu agoniju crnogorskih institucija i naprave ključne kadrovske i zakonske promjene koje bi otpočele neophodan proces lustracije crnogorske policije, tužilaštva i sudova od plaćenika mafije - naveo je lider PzP-a. On je kazao da šverc u organizaciji vlasti mora odmah prestati, a policija se mora očistiti od korupcije i temeljeno reformisati "iz slugu i saradnika mafije u servis građana".  Ponovni izbor Veljovića na čelo policije, za šta se ovih dana aktivno zalažu predstavnici mafije u vlasti, biće jasan znak da je organizovani kriminal pobijedio i Lukšića i Krivokapića i da takva Crna Gora ne može da očekuje nastavka EU i NATO integracija - smatra Medojević.

Sunday, April 24

LIBIA: s' intensifica il traffico d'armi al Colonnello

La Guardia di Finanza lancia un allarme prontamente raccolto da Servizi antiterrorismo. Pare, infatti, che le nostre coste, anche grazie a braccia dei malavitosi, siano diventate dei canali di smercio di armi destinate al colonnello Gheddafi. Si tratta di Kalashnikov, pistole semiautomatiche Makarow, mortai leggeri, visori notturni e munizioni provenienti dall'ex Unione Sovietica. La strada che percorrono le armi è la stessa della droga e delle sigarette provenienti dalla Serbia: è la rotta ex Jugoslavia, Puglia, Grecia, Turchia e nord Africa. Traffici che, come rileva il procuratore di Bari Antonio Laudati, si sono notevolmente intensificati negli ultimi due anni. Il traffico di armi è gestito dalla mafia straniera, che si serve in particolare - ma non solo - del porto di Bar, in Montenegro. Da qui partono container di armi bollati come semplice ferraglia, vengono allungate mazzette per eludere i controlli delle forze dell'ordine. I malavitosi pugliesi smistano le armi verso i porti greci e turchi, come racconta Goran Stanjievic, ex rappresentante dell'Agenzia per gli investimenti esteri del Montenegro al migistrati della Dda di Bari, che da tempo indagano sui collegamenti tra la mafia pugliese e quella dei paesi balcanici. "Da quanto so — dichiara Stanjevic al sostituto procuratore Giuseppe Scelsi — a Bar ci sono magazzini pieni di armi. Le vendono alla Libia, alla Siria, ai Paesi arabi. E in quei magazzini so anche che lavorano anche trai 500 e i 600 italiani". L'intelligence dei paesi atlantici ha ufficialmente preso atto dei continui flussi illegali di armi che coinvolgono la nostra regione e che si sono particolarmente infittiti negli ultimi tempi. In questo momento il valore delle armi nella borsa del Mediterraneo è alle stelle, proprio per questo  è stata bloccata la rotta parallela che riforniva gli insorti di Bengasi, gli avversari del Colonnello, al quale, invece, di certo non manca il denaro.

Friday, April 22

EUROPA DISUNITA

Schengen Adieu

L’ipocrisia accompagna sempre le nostre scelte

«Le missioni all'estero - premette il generale Leonardo Tricarico, socio ed analista della fondazione Icsa - vanno mantenute, non soltanto quelle di carattere umanitario, ma anche quelle che prevedono attività molto simili alla guerra, come l'Afghanistan e la Libia. E' l'unica maniera per le forze armate italiane di "rimanere nel giro che conta" e di continuare a svolgere un ruolo di primo piano nei contingenti multinazionali». «Detto questo - aggiunge Tricarico - va però precisato che l'Italia è troppo generosa, sia rispetto alle dimensioni e al peso specifico del Paese, sia rispetto alle risorse che destina allo strumento militare nel suo complesso. C'è, in altri termini, un livello di ambizione che non è commisurato nè alla "grandezza" del Paese, nè al bilancio che il Paese destina alle Forze armate. Oggi noi siamo tra i principali contributori al mondo sia per il numero di militari impegnati nelle missioni internazionali, sia per le risorse destinate a questa partecipazione, ed è un primato di cui non dobbiamo essere orgogliosi, anche perchè il tornaconto non c'è, come dimostrano i fatti di Lampedusa».

Secondo il generale Tricarico, «all'estremo opposto si colloca la Germania, che insiste per un seggio permanente nel Consiglio di sicurezza, ma poi in ogni circostanza mette in mostra un egoismo veramente singolare quando si tratta di fornire un contributo a operazioni multinazionali, accampando a volte impedimenti di natura giuridica per mascherare la ritrosia ad unirsi alle iniziative comuni». Dunque, ad avviso dell'ex capo di Stato maggiore dell'Aeronautica, «un ridimensionamento della nostra presenza all'estero non solo è opportuno, ma doveroso: in Kosovo abbiamo tenuto aperto un aeroporto quando da anni avremmo potuto i militari che si trovavano lì per gestirlo. Ed anche il Libano è un altro esempio clamoroso di generosità italiana malriposta». «Quando però partecipiamo alle missioni - conclude Tricarico, facendo implicito riferimento alla Libia - la partecipazione deve essere a tutto tondo, liberata da quella ipocrisia che sempre accompagna le nostre scelte. Se si partecipa, si partecipa a pieno titolo, se si bombarda si deve bombardare, senza riserve, lacci e lacciuoli».

ATTENZIONE


MONTENEGRO jedan od glavnih kanala za šverc kokaina

The Libyan Battle for Misurata: A Special Report April 2011

The Libyan city of Misurata is the last remaining major rebel outpost in western Libya. Misurata’s access to the sea has enabled regular shipments of food, weapons, medicine and ammunition to sustain the resistance in the face of daily attacks by forces loyal to Libyan leader Moammar Gadhafi. Gadhafi’s forces are intent on retaking the port at Misurata, while the Libyan rebels based in Benghazi hope the looming humanitarian crisis in Misurata will persuade the European coalition leading the mission in Libya to deploy ground troops to assist the rebels.

Analysis

The city of Misurata is the last major rebel outpost in western Libya, with the opposition there able to hold out against the Libyan army for nearly two months of fighting due to its control of the port on the Gulf of Sidra. Rebel control of the port means access to the outside world, which has allowed a steady stream of ships to supply the city with medicine, food, weapons, and the current most-needed item, ammunition. The ships come from aid agencies (whether international organizations such as the United Nations, Red Cross or the International Organization for Migration, or national groups mainly from countries like France, Turkey and Qatar), and also from the Misuratan rebels’ allies in Benghazi.

Recent calls by rebel leaders in both Misurata and Benghazi for foreign troops to come to the city’s aid highlights the decision the European coalition leading the mission to unseat Libyan leader Moammar Gadhafi must now make: Whether or not it is prepared to put forces on the ground in Libya. The Benghazi-based eastern Libyan rebel leadership knows that Misurata is its last chance to convince the international community that the opposition needs more help than just NATO airstrikes, and is doing all it can to use the looming humanitarian crisis in the city to induce the Europeans to commit troops.

Gadhafi’s forces aim to retake the port in order to end the resistance in Misurata for two main reasons:

  • Misurata’s symbolic value: The city is developing an image in the rest of the world as a Libyan version of Sarajevo, the Bosnian city which held out for four years while surrounded by Serbian and Bosnian Serb forces during the Yugoslav civil war. Misurata is now seen as Benghazi was in mid-March: the city whose collapse would usher in a humanitarian crisis. (It was only when Benghazi appeared on the verge of falling that the U.N. resolution which cleared the way for the implementation of the NATO no-fly zone [NFZ] was rushed through). Furthermore, the ongoing rebellion in Misurata shows that resistance against Gadhafi is not confined to eastern Libya and therefore that the rebellion is not a secessionist struggle. Indeed, other pockets of resistance beyond eastern Libya can still be found in the Western Mountains region near Nalut and Zintan. But the fighting in Misurata is much more significant because it is a city of around 500,000 people, the third-largest in the country, and located just across the Mediterranean from Europe. The longer Misurata can stand, the more hope it gives other rebel forces, and the more it keeps Libya in the Western public’s mind.
  • The city’s potential strategic value: Misurata’s location along the Gulf of Sidra in the west makes it a potential staging ground for an attack on Gadhafi’s core territory. This would represent a much more tangible threat to Gadhafi than any symbolic value the city might provide if a capable force intent on overthrowing the Libyan leader ever tried to use Misurata as a beachhead. However, as the Misuratans’ eastern allies are far from coalescing into a fighting force capable of challenging Gadhafi, this remains a hypothetical threat at the moment. Talk by some European nations of establishing a maritime corridor connecting the city to Benghazi for the shipment of supplies into the port would mean much more if there were a credible force that could be shipped in. If there were ever a real push to send foreign troops into Libya, however, this would truly threaten Gadhafi. This gives him the impetus to recapture the city in full as soon as possible.


Rebels claim that nearly 200 Grad artillery rockets launched on the port April 14 led to its brief closure, but since then, ships have continued to come and go amid daily reports of intense fighting. There have also been accusations that Gadhafi’s forces are using cluster munitions in Misurata, and reports have come daily since March that artillery, snipers and tanks have been deployed in the city. The Libyan government counters that the West is trying to sensationalize the situation there in order to give the United Nations pretext for calling for the deployment of ground forces.

While foreign aid has helped the rebels continue to fight, it has not allowed them to actually defeat the Libyan army, nor does the situation show much sign of shifting anytime soon. Not only are the eastern Libyan rebels not much help to their allies in Misurata, but even NATO has been unable to truly turn the tide, as the NFZ is increasingly ineffective in the current situation. Densely-packed cities make it nearly impossible for NATO jets under strict orders to avoid civilian casualties to identify targets. Indeed, the chairman of NATO’s military committee, Adm. Giampaolo Di Paola, said April 19 that the current operation makes it “very difficult” to halt the Gadhafi regime’s assault on the city, pointing especially to NATO jets’ inability to neutralize the Libyan army’s mortars and rockets without killing too many civilians.

Time is therefore on Gadhafi’s side in Misurata, as long as he can sustain combat operations. Assuming that Gadhafi’s position in Tripoli is secure, the only thing that could prevent the eventual victory of the Libyan army there would be the insertion of foreign ground troops, something no nation has indicated it is willing to do. And until April 19, no Libyans had publicly advocated for this option, either.

The Rebels’ Reluctant Request

Libyans are very sensitive to foreign (particularly Italian) encroachment, given the country’s colonial past. This, combined with the recent memory of the war in Iraq, formed the basis of the rebels’ objection to any foreign soldiers coming to their aid on the ground. On April 19, Nouri Abdallah Abdel Ati, a member of Misurata’s 17-person leadership committee, became the first known Libyan rebel leader to publicly reverse this position. Ati called on foreign forces — specifically the United Nations or NATO — to enter Misurata to protect the city’s civilians, and denied that this would be a display of Western occupation or colonialism. Ati said that if such forces did not come, the people of Misurata would die.

Ati’s statement came just one day after a spokesman for EU foreign policy chief Catherine Ashton said the European Union had unanimously approved a concept of operations plan for a future militarily-backed humanitarian mission to aid the people of Misurata, an idea that had been under development for more than a week. The force is only in the concept stage right now, and EU officials have not strayed from the pledge that only an explicit U.N. call for help would cause them to move beyond this stage. Whatever such an intervention would be called, it would by its nature be a combat operation with considerable risk of both escalation and entanglement far beyond what any participating country envisioned when it first committed to the NFZ.

There is no solid indication that the United Nations is on the verge of calling for an urgent intervention in Misurata — however, this was also the case in the days leading up to the passage of U.N. Resolution 1973, a resolution which took almost all by surprise and cleared the way for the implementation of the NFZ. While there is often little material impact of U.N. accusations of war crimes against particular governments, an April 20 statement by U.N. High Commissioner for Human Rights Navi Pillay alleging that the actions of the Libyan army in Misurata could be labeled as such is significant only in light of the EU plans for a militarily-backed humanitarian mission.

Europe’s Considerations

Though European involvement in Libya appears to be increasing — possibly to the point where the Europeans might send ground troops, despite public pledges to the contrary from all national leaders — it is not clear how far France, the United Kingdom and Italy are willing to go along this path. All three countries have since April 19 pledged to send small numbers of military advisers to Benghazi, but that does not address the situation in Misurata. If the city were to fall, a political solution and cease-fire between Gadhafi and the eastern rebels would no longer be unthinkable, as Misurata is the last major rebel outpost standing in the way of a true de facto partition of Libya. This would of course represent an embarrassment for NATO forces (especially Paris, London and to a lesser extent, Washington and Rome) that have led the campaign thus far, as the implicit mission has been regime change all along. However, the United States is making it increasingly clear that it intends to allow the Europeans to handle the Libyan situation. It will be up to the French, British and Italians to pick from a handful of options: cutting their losses and pushing for a political settlement in the event of Misurata’s fall, maintaining a stalemate for an indefinite period, or escalating matters through the insertion of ground forces designed to fully defeat Gadhafi, regardless of whether Misurata falls.

A push for a political settlement would represent a failure for the Benghazi-based National Transitional Council, which cannot be secure with Gadhafi still in power. The eastern rebel leadership knows that Misurata is its last true chance to convince the international community of the need for more drastic action against Gadhafi, since Benghazi has proven possible to secure from attack using air power while Misurata represents the last urgent risk of massive civilian casualties at the hands of Gadhafi’s forces.

Those leading the mission to overthrow Gadhafi now find themselves having to make decisions that just a few weeks ago they had hoped they would not be forced to make. For the Libyan rebels, that means asking for foreign troops to help fight the Libyan army. A day after the Misurata opposition official made his appeal for foreign troops, the spokesman for the Benghazi-based rebel council also voiced his support for a reversal in the rebels’ long-held opposition to the idea, saying that if protecting Libyan civilians “does not come except through ground forces … then there is no harm in that at all.” For the Europeans, it means having to decide if they are fully prepared to follow through in fomenting regime change. Misurata will be the testing ground for these decisions.

Friday, April 15

Pušara: Pravi lobisti treba da stanu na put mafiji

Lobisti i lobistička udruženja treba da spriječe lobiranje ilegalnih grupa i mafijaških udruženja koje je veoma rasprostranjeno na našem podneblju, ocijenio je predsjednik Udruženja lobista Crne Gore (ULCG) prof. dr Konstadin Pušara.
Pušara: Pravi lobisti treba da stanu na put mafiji
Pušara je to rekao na konferenciji “Lobiranje-zakonska regulativa u zemljama u tranziciji” koji su organizovali ULCG i Privredna komora Crne Gore (PKCG) u susret zakonu o lobiranju u Crnoj Gori, koji priprema Ministarstvo finansija i kojim će prvi put ova aktivnost biti uvedena u domaću legislativu.
Pušara i njegove kolege iz regiona bili su saglasni da je jedan od prvih zadataka lobista da razbiju predrasude na Balkanu o lobiranju jer je to, kako su podvukli, častan posao koji ima za cilj da donosiocima odluke ponudi prave informacije.
Predsjednik hrvatskog društva lobista, bivši šef diplomatije te države, prof. dr Mate Granić kazao je da su u toj državi tri i po godine sprovodili kampanju za građane i donosioce odluka, te da sada kao rezulat toga imaju činjenicu da u posljednjih 100 članaka o lobiranju nema nijednog negativnog.
On je ocijenio da je za promjenu svijesti o lobiranju i njegovom značaju od ključnog značaja etički kodeks i ugovor koji mora sadržati sve detalje - od ciljeva lobiranja, odnosa lobiste i klijenta, vremenu lobiranja, načinu plaćanja.
“Iskustvo pokazuje da je Zakon o lobiranju jedan od najjačih antikorupcijih elemenata i da povećava efikasnost javne uprave”, rekao je Granić.
Direktor Lobističkog makedonskog centra, Marian Deluševski, čija je država prva u regionu, i uz Sloveniiju jedina, usvojila zakon o lobiranju polovinom 2008. godine, kazao je da je tim aktom, između ostalog, definisano da izabrana lica nemaju pravo da lobiraju tokom mandata i godinu nakon njegovog isteka.
Da je prilikom donošenja zakona o lobiranju potrebno obratiti pažnju na konflikt interesa ukazao je i Edin Seferović iz Američke privredne komore u Crnoj Gori. To se, kako je kazao, posebno odnosi na bivše zvaničnike koji prirodno imaju uticaj na poziciju gdje su ranije odlučivali. On je, iz ugla američkog političkog lobiranja, ukazao i na značaj dijaspore.
Pušara je pozvao kolege iz regiona na međusobnu saradnju za, kako je kazao, ekonomsku i političku dobrobit građana ovih država.
“Što mi moramo koristiti uloge drugih, kad možemo, recimo uključiti hrvatskog lobistu u Hrvatskoj i obratno. Do sada smo plaćali strane lobiste čije su usluge izuzetno skupe”, rekao je Pušara.

Vlada rehabilitovala dinastiju Petrović

Vlada je danas utvrdila Predlog zakona o statusu potomaka dinastije Petrović Njegoš, polazeći od interesa države da očuva i definiše ulogu i značaj dinastije, saopštio je savjetnik predsjednika Vlade, Srđan Spaić.
"Savremena Crna Gora danas ovim zakonom istorijski i moralno rehabilituje dinastiju Petrović koja je isključivo iz političkih razloga detronizovana protivno Ustavu knjaževine Crne Gore", kazao je Spaić nakon sjednice Vlade.
Najstariji potomak, predstavnik dinastije
Aktivnosti potomaka, kako je rekao, u pogledu vršenja poslova kojim se čuvaju vrijednosti dinastije podrazumijevaju odgovarajuću logističku, administrativno-tehničku i finansijsku podršku države.
Potomcima je, navodi se, na trajno korišćenje data kuća i zemljište kralja Nikole u Njegušima, a na Cetinju će im biti izgrađena porodična kuća do 300 kvadratnih metara sa zemljištem do pet hiljada kvadratnih metara. Uz to će se, dodaje se, dati i stan u Podgorici do 130 kvadratnih metara
Prema riječima Spaića, zakonom su propisana normativna rješenja u skladu sa stvarnim potrebama za vršenje tih poslova i aktuelnim crnogorskim uslovima.
"Prijedlogom potomci po muškoj liniji i njihove supruge zvanično dobijaju status nasljednika dinastije Petrović. U skladu sa priznatim statusom uređuje se i pitanje zvaničnog predstavnika potomaka koje se veže za najstarijeg muškog potomka u ovom trenutku", naveo je Spaić, dodajući da se to pitanje uređuje u budućnosti kroz definiciju da se prenosi na najstarijeg muškog nasljednika u skladu sa crnogorskom tradicijom.
 Fondacija za kulturu i humanitarni rad
Zakonom je predviđeno da predstavnik potomaka dinastije može da upotrebljava heraldičke simbole dinastije Petrović Njegoš.

Dokumentom je, kako je rekao Spaić, posebno uređeno pitanje državljanstva uz puno uvažavanje njihovih životnih situacija i veza sa drugim državama.
"Zakon definiše Fondaciju Petrović Njegoš kao Fondaciju na čijem je čelu predstavnik potomaka dinastije, a čije su aktivnosti usmjerene u pravcu afirmisanja crnogorske kulture, realizacije humanitarnih i razvojnih aktivnosti od značaja za Crnu Goru", rekao je Spaić.
Sjedište Fondacije je, dodaje se, u Crnoj Gori i na njen rad se primjenjuju odredbe zakona kojim se uređuju pitanja vezano za rad nevladinih fondacija, ako tim zakonom nije drugačije uređeno.
 4,3 miliona iz Budžeta
Novac za rad Fondacije je opredijeljen iz budžeta Crne Gore, tako što je podijeljen u narednih sedam godina, a radi se o ukupnom iznosu od 4,3 miliona eura.
"Dio sredstava se izdvaja predstavniku dinastije u ovoj i narednoj godini, a preostala sredstva u periodu od šest godina, počev od 2012. godine i izdvajaju se kroz redovno finansiranje Fondacije", rekao je Spaić.
Prema njegovim riječima, milion eura će biti opredijeljeno ove, a 500 hiljada eura naredne godine.
Preostalih 2,8 miliona eura izdvajaće se kroz redovno finansiranje Fondacije od 2012. u narednih šest godina.
Potomcima je, navodi se, na trajno korišćenje data kuća i zemljište kralja Nikole u Njegušima, a na Cetinju će im biti izgrađena porodična kuća do 300 kvadratnih metara sa zemljištem do pet hiljada kvadratnih metara. Uz to će se, dodaje se, dati i stan u Podgorici do 130 kvadratnih metara.
Predviđeno je da će se objekat izgraditi prema tehničkoj dokumentaciji koju će izgraditi princ Nikola, u roku od dvije godine od pripremanja dokumentacije.
Dvorac na Kruševcu, za Fondaciju i pritokol
Definisano je i da predstavnik dinastije po ovlašćenju nosilaca najviših državnih funkcija, prije svega predsjednika države, Skupštine i Vlade, može obavljati određene nepolitičke protokolarne poslove.

Predviđeno je da predstavnik u tu svrhu može da koristi reprezentativne objekte i druga sredstva u državnoj imovini.
 Za potrebe obavljanja poslova Fondacije, naveo je Spaić, bilo je neophodno opredijeliti jedan od objekata po njihovoj želji koji se veže za porodicu Petrović.
"Definisano da se na isključivo korišćenje za potrebe rada Fondacije i vršenje poslova koji su opredijeljeni zakonom opredjeljuje dvorac na Kruševcu, na prvom spratu, dok se prizemlje može koristiti u protokolarne svrhe", kazao je Spaić.
Rehabilitacija

Centar savremene umjetnosti nastaviće da koristi prostor u objektu, ali će prostor za potrebe Fondacije biti nadoknađen kroz izgradnju muzeja savremene umjetnosti u narednom periodu.
Upitan da li je Vlada razmišljala da inicira zakon o poništenju odluka Podgoričke skupštine, Spaić je kazao da je jedan od zahtjeva princa Nikole bio da se zakonom na adekvatan način pomene vršenje istorijske i moralne rehabilitacije.
Princ je želio, kako je dodao Spaić, da se kroz zakon iskaže odnos prema istorijskoj ulozi kralja Nikole 1918. godine.
"Zakonom je to urađeno na način što je prepoznato da je čin detronizacije dinastije izvršen protivno ustavnim odredbama Ustava"

ANTE GOTOVINA osuđen na 24 godine

Tribunal u Hagu je osudio hrvatske generale Antu Gotovinu na 24 godine, a Mladena Markača na 18 zatvora zbog zločina nad sprskim stanovništvom Kninske krajine tokom i poslije operacije Oluja 1995. godine.

Drugo optuženog Ivana Čermaka, Tribunal je oslobodio krivice.

Gotovina i Markač su, po presudi, naredili nezakonito granatiranje Knina i drugih gradova u Krajini, a odgovorni su  i za ubistva, pljačku i druge zločine koji su izazvali egzodus srpskog stanovništva, upravo u toj namjeri. Takođe, Gotovina nije učinio ništa da spriječi i kazni zločine svojih podređenih nad srpskim stanovništvom.
Oluja je zločinački poduhvat
Po presudi, operacija Oluja u ljeto 1995. bila je udruženi zločinački poduhvat, na čelu s predsjednikom Hrvatske Franjom Tuđmanom, smišljen da protjera srpsko stanovništvo iz Kninske krajine, što je bio navod optužnice. Franjo Tuđman je namjeravao da naseli Hrvate u Krajinu i osigurao je da to bude sprovedeno, preko svog moćnog položaja, rekao je sudija Alfons Ori,tokom izricanja presude generalu Gotovini i saoptuženima Ivanu Čermaku i Mladenu Markaču, optuženim za progon Srba iz Kninske krajine u avgustu i septembru 1995. Tudjman je za ostalim članovima udruženog zločinačkog poduvhata iskoristio hrvatske oružane snage da počini zločine nad Srbima radi ostvarenja cilja protjerivanja srpskog stanovništva, kazao je sudija Ori. Tribunal je utvrdio je da su hrvatske snage u ljeto 1995, tokom operacije Oluja, prognale srpsko stanovništvo Kninske krajine tako što su civile ubijale, muccile, pljačkale i uništavale njihovu, kao i da su neselektivno granatirale čitave gradove. Gotovina, Čermak i Markač optuženi su za progon; prisilno premještanje i deportaciju; pljačkanje javne i privatne imovine; bezobzirno razaranje naselja; ubistva i nehumana djela i okrutno postupanje prema srpskim civilima u Kninskoj krajini tokom i poslije Oluje, od 4. avgusta do kraja septembra 1995. Optužba je predložila da Gotovini bude izrečena kazna od 27 godina zatvora, a da trećeoptuženi Markač bude kažnjen zatvorom dugim 23 godine. Za drugooptuženog Čermaka, tužioci su predložili zatvorsku kaznu od 17 godina.
2.000 ljudi pratilo prenos izricanja presuda
Više od dvije hiljade građana okupilo se danas na glavnom gradskom Trgu bana Jelačića u Zagrebu gdje su pratili TV-prenos izricanja presude trojici hrvatskih generala optuženih za zločine nad srpskim stanovništvom tokom i poslije operacije Oluja, 1995. Skup podrške generalima Antu Gotovini, Ivanu Čermaku i Mladen Markaču organizovao je pokret veterana "Stop progonu hrvatskih branitelja" uz podršku još nekoliko veteranskih udruženja.


Okupljeni nose  zastave Hrvatske i parole na kojima piše "Volim Hrvatsku, ne u EU".  Na bini su dva velika plakata sa likom Anta Gotovine, a njegove slike nose i brojni građani na trgu. Govornici su uglavnom kritikovali aktuelnu hrvatsku vlast, a bilo je i antisrpske retorike. Većina ističe da bi osuđujuća presuda bila izdaja Hrvatske.

North Kosovo: Dual Sovereignty in Practice

The dispute between Kosovo and Serbia is most acute in Kosovo’s northern municipalities. The North has not been under effective control from Pristina for two decades; its sparse and predominantly rural Serb population uniformly rejects integration into Kosovo. Though small and largely peaceful, it is the main obstacle to reconciliation and both countries’ European Union (EU) aspirations. A Kosovo-Serbia dialogue mediated by the EU began on 8-9 March 2011 and is likely over the coming months to look at some of the consequences of the dispute for regional cooperation, communications, freedom of movement and the rule of law. For now, however, Belgrade, Pristina and Brussels have decided that tackling the North’s governance or status is too difficult before more efforts are made to secure cooperation on improving the region’s socio-economic development, security and public order.
For some time, the North will remain in effect under dual sovereignty: Kosovo’s and Serbia’s. Kosovo seeks to rid the region of Serbian institutions, integrate it and gain control of the border with Serbia. It is willing to provide substantial self rule and additional competencies as suggested under the Ahtisaari plan, developed in 2007 by the then UN Special Envoy to regulate Kosovo’s supervised independence. But local Serbs see the North as their last stand and Mitrovica town as their centre of intellectual and urban life. Belgrade will continue to use its influence in the North to reach its primary goal, regaining the region as a limited victory to compensate for losing the rest of its former province.
Serbia and Kosovo institutions intersect and overlap in the North without formal boundaries or rules. The majority Serb and minority Albanian communities there live within separate social, political and security structures. They have developed pragmatic ways of navigating between these parallel systems where cooperation is unavoidable. Yet, in a few areas – notably criminal justice – cooperation is non-existent, and the only barrier to crime is community pressure.
Northern Serbs across the political spectrum overwhelmingly cleave to Serbia. However, Belgrade and the Northern political elites belong to different parties and are bitter rivals. Apart from the technical work of managing the North, they share only one common interest: keeping Pristina out and blocking any international initiative that could strengthen common Kosovo institutions, notably police and courts. Two other groups, former local leaders who retain strong influence behind the scenes and an organised crime underworld focused on smuggling, share this one overriding goal. Belgrade prosecutes criminals and rivals selectively, allowing others room to operate; their presence in the North provides plausible deniability for many of its actions.
Observers in Pristina and friendly capitals see Serbia’s massive payments to the North as a major obstacle to the region’s integration into Kosovo. As long as Serbian money sustains their way of life, Northerners have little incentive to compromise. Yet, Kosovo’s own constitution expressly permits Serbian funding for education, medical care and municipal services, provided it is coordinated with Pristina, which currently it is not. Only the small amounts that support Serbian police and court systems directly undermine Kosovo’s integrity.
Virtually all Northern Serbs reject integration into Kosovo and believe their institutions and services are far better than what is offered south of the Ibar River, especially in education and health care. Recent scandals in Pristina, such as alleged massive corruption in the governing PDK party and a December 2010 Council of Europe report claiming implication of top Kosovo officials in organ trafficking, reinforce this view. Serbs distrust Pristina, believing that rights and protection promised now would be quickly subverted after integration. They are willing to cooperate with Pristina individually but not to accept its sovereignty. The North is subject to none of the pressures that brought a measure of integration to Kosovo’s southern Serb enclaves, and its views show no sign of softening.
Like Kosovo as a whole, the North suffers from a reputation for anarchy and domination by gangsters and corrupt politicians. And as in the rest of Kosovo, the reputation is largely false. Crime rates are similar and within the European mainstream; urban Mitrovica has more than its share of offences, the rural municipalities much less. Neighbouring Albanian-populated districts fall between these two Serb-held areas in rates for violent and property crimes. The real problems are contraband and intimidation directed at political and business rivals and anyone associated with Pristina.
Well-established Albanian-Serb networks, nevertheless, smuggle goods, free of duty and tax – especially diesel fuel – from Serbia via the North to southern Kosovo. The trade supports a criminal elite that, while small in the regional context, is still large enough to dominate Northern Kosovo. Curtailing this smuggling would benefit all and is achievable with the tacit support of Belgrade and most Northern Serbs. Some goods remain in the North, however, and residents feel no sympathy for policies that would enforce their separation from Serbia.
Nowhere is the North’s dual sovereignty as problematic as in law enforcement. Rival Kosovo and Serbian systems each have only partial access to the witnesses and official and community support they need. The Kosovo police lack the community’s trust and have a poor reputation. Serbia’s police are barred by a UN Security Council resolution and operate covertly. Serbian court judgments and orders are enforceable only in Serbia itself and are limited in practice to civil matters and economic crimes. Kosovo’s Mitrovica district court technically has jurisdiction north and south of the Ibar but is paralysed and can hear only a handful of cases, judged by internationals from EULEX, the EU’s rule of law mission. The insistence of Kosovo and international community representatives that the Mitrovica court can only fully function after Serbs accept its authority in the North adversely affects Kosovo Albanians in the south and undermines the sense that rule of law is the priority.
The North suffers from a near-total absence of productive employment and depends on state subsidies for its survival; rule of law is weak. These problems are real but insignificant compared to the North’s effect on Kosovo and Serbia. Neither can join the EU while the North’s status is in dispute. Addressing local problems by improving on pragmatic solutions already in place and finding a framework for criminal justice acceptable to the local population would likely perpetuate its uncertain status, by keeping it distinct from the rest of Kosovo. Belgrade and Pristina should use the EU-facilitated talks to consider autonomy for the North in exchange for Serbia’s recognition of Kosovo statehood, as Crisis Group recommended in August 2010. If the political will for this comprehensive compromise is lacking, the parties should not allow the dispute to block progress in other areas. They should instead seek flexible, interim solutions to improve law enforcement, customs collection, and allocation of financial aid in the North.

Thursday, April 14

BOBO MARINI E' IL MIGLIORE MINISTRO DELL'INTERNO, AD OGGI. RISPETTIAMOLO!!!

INF NEWS

COME ESSERE "AUTENTICI COGLIONI" FACENDO FINTA DI ESSERE "FINTI COGLIONI" AL MOMENTO.

INF NEWS

MACCHISENEFREGA BRUCIAMO TUTTO

ANDALE ANDALE

ALBANIA NUOVA TUNISIA?

Al momento, la situazione in Albania sembra essere strettamente legata all’esito delle due manifestazioni che la capitale Tirana ospiterà nei prossimi giorni: una indetta da Sali Berisha, contestatissimo premier e leader del Partito Democratico, mentre l’altra vedrà protagonista l’opposizione del leader socialista e sindaco di Tirana, Edi Rama.  Si tratta del momento più acuto di un braccio di ferro politico che si protrae dalle elezioni politiche del giugno 2009, macchiate da presunti brogli, e che nel corso dei mesi ha visto crescere la posta in gioco. Infatti, alle accuse al governo di corruzione e brogli nelle ultime elezioni e la richiesta dell’opposizione di urgenti elezioni anticipate, si è aggiunta quella della responsabilità della tragedia della settimana scorsa, quando sono morte tre persone negli scontri. La situazione si era manifestata in tutta la sua complessità già a partire dal settembre 2010, quando vi sono state frequenti e massicce manifestazioni sia nella capitale sia in numerosi altri centri urbani, sponsorizzate dall’opposizione e spesso accompagnate da contromanifestazioni organizzate dai sostenitori del premier Berisha. È in effetti uno scontro a due quello che sta emergendo in Albania. Due figure a diretto confronto, di nuovo, ma questa volta fuori dal contesto istituzionale. Da una parte, Edi Rama, sindaco della capitale dal 2000 e leader del Partito socialista. Proprio la grande popolarità guadagnata come sindaco gli è valsa nel 2005 la guida del Partito dopo le dimissioni del suo mentore, lo storico leader Fatos Nano, e nel 2007 la vittoria nel primo scontro diretto con Berisha per l’elezione a sindaco di Tirana. Tuttavia, in occasione delle elezioni politiche del 2009, alla guida della coalizione Unione per il Cambiamento, ha perso di misura contro lo stesso Berisha. Il secondo importante protagonista.  Sali Berisha, leader storico della destra albanese, è al potere in Albania dall’inizio degli anni ’90 e da allora ha inaugurato una stagione politica piena di luci e di ombre. Sono molti gli scandali e i sospetti di frodi finanziarie che hanno corroso l’immagine del suo governo, anche se non possono essere dimenticati alcuni importanti passi in avanti che l’Albania ha compiuto sotto la sua guida, in primis l’adesione del Paese alla NATO e l’avvicinamento a Bruxelles.
L’aspetto che va sottolineato è che questa situazione si sovrappone a un quadro del Paese tutt’altro che positivo. A distanza di quasi un anno dalle ultime elezioni del 28 giugno 2009, l’Albania continua a rimanere in una crisi che, di fatto, sta paralizzando l’attività del governo, già gravato dalla difficile situazione economica.
La popolarità del premier Berisha sta subendo un forte calo, soprattutto in seguito alle recenti dimissioni del vicepremier Ilir Meta, protagonista del presunto caso di corruzione che ha fatto partire le proteste della settimana scorsa.  Le conseguenze più immediate che potrebbero scaturire da questa situazione di tensione potrebbero influenzare in particolar modo il processo d’integrazione nell’UE e, in seconda battuta, il sistema di liberalizzazione dei visti nella zona Schengen, avviato alla fine del 2010. Scenari che l’Albania non potrebbe sostenere.  Al momento resta difficile prevedere quello che avverrà nel Paese nei prossimi giorni. Diverse sono le possibilità che potrebbero verificarsi: da un collasso economico-politico alla possibilità di nuove elezioni, o a un eventuale compromesso tra le parti. Tuttavia, bisogna anche considerare il fatto che, nonostante la diffusa sfiducia nell’attuale governo, difficilmente Rama sarà in grado e avrà intenzione di mobilitare la società albanese in maniera più radicale.

I Balcani Occidentali, tra criminalità organizzata e avvicinamento all’Unione Europea

L’azione delle organizzazioni criminali dei Balcani occidentali è riconosciuta come un pericolo non solo per la stabilità della regione balcanica, ma anche e soprattutto per l’intera Unione Europea. Queste hanno infatti raggiunto un elevato grado di sviluppo e strutturazione, tali da consentir loro di giocare un ruolo di primo piano ed entrare così di diritto nel novero delle organizzazioni criminali transnazionali.
La genesi delle organizzazioni criminali dei Balcani può essere ricercata nel contesto sociale, politico ed economico sviluppatosi a seguito del crollo del sistema socialista nel sud-est Europa. L’avvio del processo di transizione democratica e la contestuale apertura ad un’economia di mercato sono avvenuti in assenza di solide strutture istituzionali che ne hanno impedito uno sviluppo lineare e costante. La mancanza di regole di mercato, la debolezza dei settori industriali, l’assenza dello stato di diritto, l’impatto psicologico di repentini cambiamenti sociali e gli elevati tassi di disoccupazione, hanno costituito le basi per il dilagare della corruzione e la crescita di attività criminali.
Questo generale stato di incertezza è stato aggravato ulteriormente dal conflitto interetnico nei paesi dell’ex-Jugoslavia, dove gli eserciti regolari sono stati affiancati da strutture paramilitari o di mercenari comandate o collegate ai detentori del potere politico. Tra le più conosciute ricordiamo: quelle di etnia serba dei Berretti rossi, I Joker, le truppe della tigre Arkan, degli Scorpioni (che partecipò all’eccidio bosniaco di Sebrenica), mentre la più nota tra quelle di etnia albanese-kosovara era l’Esercito di Liberazione del Kosovo (UCK). Questi gruppi paramilitari, dediti ad ogni tipo di violenza contro l’etnia antagonista di turno, durante il conflitto degli anni ’90 hanno iniziato a gestire l’intero mercato nero creato per sopperire alle carenze dovute all’embargo. Così, i “nuovi” canali commerciali costituiti sono stati utilizzati anche per la gestione di traffici illeciti (armi, sostanze stupefacenti e di esseri umani), utili per l’autofinanziamento necessario per mantenere in piedi le strutture paramilitari.
Alla fine del conflitto bellico, il know-how acquisito dagli appartenenti agli stessi gruppi militari ha permesso loro (anche grazie all’appoggio di alcuni elementi che nel frattempo erano divenuti parte del nuovo establishment politico) di continuare a gestire quella stessa tipologia di traffici illeciti. Nel frattempo, l’intera area balcanica è divenuta un punto strategico (c.d. rotta balcanica) per quanto riguarda il traffico delle tre più lucrose forme di attività criminali: stupefacenti e esseri umani diretti verso l’Europa occidentale, nonché armi provenienti dallo smantellamento degli arsenali militari accumulati durante la guerra.
Questa situazione ha consentito alle organizzazioni criminali autoctone di detenere un vantaggio logistico, utilizzabile nei confronti degli altri gruppi criminali che necessitano di far passare la propria merce attraverso il corridoio balcanico, e di conseguenza di poter intrecciare rapporti anche fuori dalla propria naturale sfera di influenza.
L’importanza che ha assunto la rotta balcanica è testimoniata dall’ingente quantitativo di sostanze stupefacenti, in particolare eroina, che transitano per questa rotta. Secondo le stime dell’UNODC (United Nations Office on Drugs and Crime), per la rotta balcanica transita il 90% dell’eroina prodotta in Afghanistan diretta verso il mercato dell’Europa occidentale. Partendo dall’Afghanistan, l’eroina passa attraverso l’Iran e la Turchia per poi giungere in Kosovo dove viene smistata oltre confine verso il Montenegro e l’Albania. Più precisamente, il punto cruciale per il traffico di eroina è rappresentato dal Kosovo, dove l’eroina viene stoccata nei paesi della zona di Urosevac (Ferizaj) o Vucitrn (Vushtri), vicino al confine con la Serbia. Successivamente, i carichi di droga vengono dirottati verso la città serba di Presevo, che si trova a soli 15 chilometri dall’autostrada che collega Atene, Skopje e Belgrado con le capitali dell’Europa Occidentale. L’enorme quantitativo di eroina trafficata genera proventi che superano di gran lunga il PIL dei paesi dei Balcani occidentali. Le ingenti somme a disposizione delle organizzazioni criminali, inoltre, costituiscono un potenziale strumento di corruzione e riciclaggio. Per quanto riguarda questo secondo aspetto, i proventi vengono riciclati attraverso diversi canali e, soprattutto, vengono reinseriti nell’economia dei paesi attraverso attività economiche cosiddette extralegali. In Kosovo, ad esempio, sono sorte numerose attività commerciali (accessibili a chiunque) che vendono prodotti falsificati di ogni genere, così come la capillare diffusione di distributori di benzina, eccessiva rispetto al numero di abitanti, 2 milioni, del Kosovo. Questi due esempi costituiscono solo uno spaccato di un mercato sommerso che viene riconvertito in una chiave “pubblica”, e pertanto palesemente accettata sia socialmente che politicamente.
Tra le diverse organizzazioni criminali in argomento emergono quelle riconducibili all’etnia albanese che, nel corso degli ultimi anni, si sono specializzate nella gestione del traffico di sostanze stupefacenti e di esseri umani. Le ragioni del loro successo, oltre a quelle sopra citate, possono essere ricollegate alle peculiarità della cultura albanese, che ben si adattano alla struttura di un’organizzazione criminale. Nella società albanese, infatti, è fortemente radicato il concetto di appartenenza alla famiglia o al clan di origine, all’interno dei quali primeggia la figura patriarcale e la rigidità disciplinare di tutti i maggiori aspetti della vita umana – come ad esempio il matrimonio, l’eredità, i diritti di pascolo etc. Questi principi sono stati trasmessi inizialmente a memoria dagli anziani dei villaggi, per poi essere codificati nel codice del Kanun, alla cui base c’è l’onore della persona. Tutti questi elementi si sono bene adattati all’interno delle strutture criminali organizzate, tanto da renderle praticamente impermeabili. Agli aspetti prettamente strutturali si è aggiunta anche la grande diffusione di cittadini albanesi in diverse parti del mondo a seguito della diaspora (spesso costituita da detenuti) determinatasi  alla caduta del regime di Enver Hoxha. Spesso gli enormi flussi di emigranti sono stati gestiti quasi esclusivamente dai gruppi criminali del luogo. Le comunità albanesi insediatesi in diversi paesi europei, e non, sono diventate dei punti di riferimento per i criminali in patria con i quali hanno avviato attività illecite.
Oggi le organizzazioni criminali albanesi hanno il controllo esclusivo del transito di eroina proveniente dall’Afghanistan e diretto verso l’Europa, così come lo sfruttamento della prostituzione che rappresenta uno degli ultimi stadi del traffico di esseri umani. Un altro aspetto che ha determinato il vantaggio delle organizzazioni criminali albanesi è la presenza di gruppi etnici dello stesso ceppo in diversi paesi dell’area, ovvero in Albania, in Kosovo, in Macedonia del nord e in parte del Montenegro. È anche vero, però, che durante il conflitto degli anni ’90, i vari problemi di natura etnica sono stati superati, ad esempio quando, durante l’embargo verso la Jugoslavia, erano gli stessi albanesi a rifornire di benzina i serbi.
Tra i vari gruppi criminali albanesi emergono quelli degli Hasani e Shabani che controllano l'aerea costiera (Fier, Valona, Durazzo) e la capitale Tirana, i gruppi di Durazzo, di Fier, di Tirana, spesso in contrapposizione con gli Hasani e Shabani, i gruppi di Scutari, che controllano rotte criminali transnazionali collaudate e i gruppi di Valona, che sono ben noti per la loro capacità militare.
Negli ultimi anni l’Albania, così come altri paesi dei Balcani Occidentali, ha fatto enormi passi nel contrasto alla criminalità organizzata attraverso pianificazioni strategiche, come la definizione di piani d’azione specifici contro la droga, la corruzione e il rafforzamento dell’apparato giudiziario. Dal canto suo l’UE ha adottato una duplice strategia in risposta alla minaccia proveniente da queste organizzazioni criminali: da una parte si è adoperata per avviare iniziative di sviluppo nella regione per consentire ai paesi di migliorare le proprie potenzialità, dall’altra ha creato numerosi progetti tra le varie agenzie di polizia dei paesi dell’Unione per aumentare le attività investigative riconducibili a quelle stesse organizzazioni criminali. È altrettanto vero però che questi paesi necessitano di un continuo ed ulteriore aiuto da parte del vicinato. È importante, infatti, che accanto al supporto dell’Unione Europea, ci sia anche una cooperazione più ristretta a livello bilaterale o multilaterale (es. accordi di cooperazione, memorandum d’intesa etc.). Questi strumenti, infatti, permetterebbero ai paesi balcanici di migliorare l’operato delle proprie forze di polizia e della magistratura quindi, in ultima analisi, di ridurre le distanze più di quanto non possano le ingegnose e strutturate iniziative europee. Il percorso verso l’UE è ancora lungo ma è pur sempre l’unico punto di riferimento che consentirà a questi paesi di continuare a combattere il crimine organizzato, il vero ostacolo per un loro sviluppo politico, sociale ed economico.

Saturday, April 9

"Veljovićev kršteni kum je lice pravosnažno osuđivano za trgovinu ljudima", tvrdi Medojević.

Lider Pokreta za promjene Nebojša Medojević ponovo obrušio na direktora crnogorske policije. Veselina Veljovića. Medojević je iznio novu seriju optužbi koje navodno ukazuju da je u kontinuitetu imao lične i poslovne kontake sa ljudima iz kriminalnog miljea. O tome je, kako je saopštio “Vijestima”, obavijestio i vrhovnog državnog tužioca Ranku Čarapić. "Veljovićev kršteni kum je lice pravosnažno osuđivano za trgovinu ljudima, koje se u policijskim dosijeima tretira kao bebzjednosno interesantno u pogledu distribucije narkotika”, tvrdi Medojević. Lider PzP-a je naglasio da postoji više svjedoka koji mogu pouzdano da svjedoče o vezama direktora policije sa takozvanim zagoričkim klanom, koji se bavi distribucijom narkotika, zelenašenjem, reketiranjem i prebijanjima konkurenata u kriminalnim poslovima, ali i političkih neistomišljenika režima. “Ovaj klan je, prema informacijama koje imam, odgovoran za prebijanje direktora i vlasnika dnevnika 'Vijesti' Željka Ivanovića , kao i za ubistvo Srđana Vojičića i prebijanje Jevrema Brkovića”, naveo je Medojević. On tvrdu da je ove ozbiljne optužbe predočio tužilaštvu i saopštio sva imena osoba za koje se sumnja da su povezane sa ovim slučajevima i da od te institucije očekuje pokretanje istrage.
"Veljović je Šarića kontaktirao lično i preko posrednika"
Njegova saznanja dobijena iz policije, kako tvrdi, ukazuju i na to da je vođa zagoričkog klana Veljovićevoj zakonitoj supruzi poklonio automobil “golf 4”.
U imovinskom kartonu nakon stupanja na funkciju 2005. Veljović je na ime supruge prijavio “golf 4”, koji je u 2009. zamijenjen “golfom V”. “Novac od Šarićevog klana i sopstveni kapital, plasirao je u izgradnju stambenih zgrada u Podgorici, preko jednog visoko pozicionarnog preduzetnika, sa privatnim vezama sa vrhom DPS-a”. “Bliski saradnik Veljovića, ranije povezivan sa prijetnjama aktivisti za ljudska prava Aleksandru Zekoviću je ključna veza Veljovića i zagoričkog klana. Ogromna lična imovina tog komandira SAJ-a je višestruko veća od primanja koje ima iz državne službe. O tome svjedoči nova kuća u Rogamima i ogroman plac”, kazao je Medojević. Poslanik PzP-a je pojasnio da je nakon javnog sukoba sa direktorom policije iz domaćih i inostranih izvora dobio obilje podataka, koji potkrepljuju ranije optužbe iznijete na njegov račun. O tome je obavijestio i vrhovnog državnog tužioca sa dva dopisa koje je na adresu tužilaštva poslao 31. marta i 8. aprila. O vezama sa Darkom Šarićem, očekuje Medojević, državni tužilac bi morao da pokrene ozbiljnu istragu, jer, tvrdi on, postoji sumnja da je Veljović za usluge koje je pružao Šarićevom klanu dobijao finansijsku nadoknadu. Medojević je ocijenio da pritisak međunarodne zajednice, ali i opozicije, NVO i medija očigledno rezultirao curenjem informacija “o kriminalnim aktivnostima Veljovića”
“Kontakte sa Šarićem, Veljović je obavljao lično, ali i preko svojih srodnika koji su bili policijski službenici i u koje je imao povjerenja. Siguran sam da bi ozbiljna istraga lako provjerila ko su bili policajci iz Veljovićevog okruženja koji su donosili novac od Darka Šarića”, kazao je. Još jedna, možda i najteža optužba Medojevića je njegovo navodno saznanje da je Veljović “novac od Šarićevog klana i sopstveni kapital, plasirao u izgradnju stambenih zgrada u Podgorici, preko jednog visoko pozicionarnog preduzetnika, sa privatnim vezama sa vrhom DPS-a”.
Pritisak na Lukšića za reizbor šefa policije
Medojević je rekao da tužilaštvo trpi političke opstrukcije u vezi sa istragom o imovini i poslovima visokog operativca ANB-a iz Mojkovca, proizvodnji i švercu cigareta u fabrici u Mojkovcu i prekograničnom švercu sa Kosovom. O tome bi, kako je ocijenio, mnogo više mogao da kaže potpredsjednik Vlade i ministar pravde Duško Marković. “Prema mojim informacijama, on je glavni zaštitnik Veselina Veljovića i zajedno sa Milom Đukanovićem, Milanom Roćenom, Svetozarom Marovićem i Miomirom Mugošom vrše pritisak na premijera Lukšića da ponovo predloži Veljovića za direktora policije”, kazao je.
Medojević je ocijenio da pritisak međunarodne zajednice, ali i opozicije, NVO i medija očigledno rezultirao curenjem informacija “o kriminalnim aktivnostima Veljovića”. O svim tim saznanjima on je obavijestio EK u Briselu, ambasade SAD i Njemačke.  
Neće da komentariše neistine
Direktor policije Veselin Veljović nije želio da komentariše nove optužbe na njegov račun. Direktor policije je zbog povrede časti i ugleda, krajem marta podnio tužbu protiv Medojevića . “Ne želim da komentarišem neistine poslanika Medojevića”, kazao je Veljović “Vijestima” u telefonskom razgovoru. Direktor policije je zbog povrede časti i ugleda, krajem marta podnio tužbu protiv Medojevića, koji ga je 20. marta u izjavi “Vijestima” optužio za kontinuirane kontakte sa Šarićem. Medojević je tom prilikom izjavio da je najtraženiji Pljevljak "finansirao specijalne jedinice dok je Veljović bio komandir".

ODBACIO MOGUĆNOST SANADEROVOG SINDROMA U CRNOJ GORI

Direktor Uprave policije Veselin Veljović ne vjeruje ni u hipotetičku mogućnost da bi, tokom procesa evropskih integracija, mogao biti u poziciji da uhapsi bivšeg premijera Mila Đukanovića. “Bivši predsjednik vlade je čovjek prema kome iskazujem odnos ličnog i profesionalnog poštovanja. Za sve što je radio u prethodnom periodu i sve što radi je u interesu prosperiteta naše države i građana. Nezavisno od toga gdje je bio i šta je radio u ovom i u budućem periodu, to je čovjek koji već sada ima istorijske zasluge šta je Crna Gora uradila i gdje je sada, kao i gdje će biti u bliskoj budućnosti. Ja apsolutno ne vjerujem da se može takva situacija desiti i da može do takvog stanja doći,” rekao je Veljović na hipotetičko pitanje da li bi odložio značku ili uhapsio Đukanovića ukoliko bi na to bio prinuđen. Direktor Uprave policije je kazao da je davno u Pljevljima upoznao sada već odbjeglog Pljevljaka Darka Šarića optuženog za šverc kokaina, ali tvrdi da ga od tada nije vidio, niti da išta zna o njemu.

Subotić skakao od sreće kad je pročitao "crnu svesku"

Makedonski novinar Zoran Božinovski otkrio je kako je u ljeto 2009. godine u vili “Montenegro” na Svetom Stefanu, Stanku Subotiću Canetu predao jednu “crnu svesku” - bilješke nekadašnjeg direktora “Makedonije tabak”, Danča Šuturkova, u kojima je samo dio informacija ko je i kako od 1995. do 1998. godine kod njih naručivao i kupovao švercovane cigarete.
U svojevrsnoj autorskoj ispovjesti za makedonski portal “Burevesnik.info”, Božinovski je objasnio kako je 2007. godine došao do Šuturkovih “crnih svesaka”, a potom kako su dvije godine kasnije izgledali njegovi susreti u Crnoj Gori sa Subotićem u nekoliko navrata. Protiv Subotića je u to vrijeme bila aktivna međunarodna potjernica NCB Beograd.
Božinovski je naveo da je susret sa Subotićem u Crnoj Gori upriličen preko Ljubiše Mijatovića, tadašnjeg šefa obezbjeđenja Mila Đukanovića, a da je razgovorima prisustvovao i bivši šef Biroa za informacije Vlade Srbije, Beba Popović.
Osim detaljnog opisa kako su izgledali susreti u Canetovoj vili “Montenegro” na Svetom Stefanu, Božinovski je otkrio i šta se sve nalazi u druge dvije “crne sveske” Šuturkova, za koje tvrdi da imaju detaljne podatke o tome kako je Subotić od 1995. do 1998. godine na relaciji Skoplje - Podgorica švercovao lažne brendove cigareta.
U svesci koju je predao Subotiću a koju je on, kako tvrdi novinar, pokazivao u intervjuu na televiziji B92 kao dokaz da nije umiješan u šverc duvana, nema ključnih informacija.
Subotić u javnosti maše pogrešnom sveskom
Božinovski je objasnio da je 2007. godine tri Šuturkove “crne sveske” dobio u redakciji lista “Vreme” kada ih je uredniku donio tadašnji likvidator „Makedonije tabak“, Jordan Ristovski Livada. Božinovski smatra da je Caneta izmanipulisao Beba Popović, tako da je zaboravio da pogleda šta se nalazi u druge dvije, navodno, ključne sveske
“Neko vrijeme su sveske bile kod mene kući, ali je urednik zatražio da ih vratim u redakciju. Dvije sam vratio, jednu zadržao. Tu svesku, koja faktički nema nikakvu vrijednost, bukvalno sam uvalio Subotiću, da bih vidio koliko se razumije u duvanski biznis.
U toj svesci upisani su samo crni kontingenti švercovanih cigareta, od 1997-2002. Caneta Subotića i njegove firme stvarno nema u toj svesci. Ima ga u ostale dvije”, tvrdi Božinovski u svom autorskom tekstu na portalu “Bure Vesnik”. On je rekao da će sadržinu druge dvije sveske objaviti kada za to dođe vrijeme.
Božinovski smatra da je Caneta izmanipulisao Beba Popović, tako da je zaboravio da pogleda šta se nalazi u druge dvije, navodno, ključne sveske koje “pokazuju na Canetovu uključenost u duvanski šverc devedesetih”.
“Da smo sjeli za sto, on bi se suočio sa dva izveštaja makedonske i SCG kontrole letjenja u kojima se precizno objašnjava da je za potrebe šverca cigareta firmi „Dulvich“ i „Dulvich Enterprise“ (vlasništvo Subotića), sa aerodroma Skoplje do aerodroma Podgorica u 1997. i 1998. godini, preletjelo 68 do vrha natovarenih transportnih aviona tipa „iljušin 76“.
Učestvovao i helikopter MUP-a
Te cigarete su bile klasični šverc, slao ih je iz „Makedonije tabak“ Šuturkov za Subotića. Kontingenti imaju špeditersku dokumentaciju „Makošped“ špedicije. Nakon slijetanja „iljušina“ sa cigaretama na aerodrom u Podgorici, Subotić je plaćao u kešu”, navodi Božinovski, a potom je pojasnio kako je, navodno, funkcionisao šverc duvana na liniji Skoplje - Podgorica.
“Polijetao je helikopter MUP-a Crne Gore sa novcem. O tome najbolje svjedoči Canetov prijatelj Srećko Kestner. Kreditna banka Skoplje je osnovana od strane „Makedonije tabak“ i špedicije „Makošped“ i služila je za prikupljanje novca od višedecenijskog šverca cigareta.
Makedonski novinar tvrdi da je polovinom devedesetih „Makedonija tabak“ bila centar produkcije falsifikovanih brendova najpoznatijih cigareta
Dan danas, daleko jača dokumentacija koja dokazuje ovo što pišem, stoji u arhivi špedicije „Makošped“ Skoplje. U toj arhivi se čita ko je sve radio cigarete posljednjih 40 godina, ko je švercovao, koliko je zaradio, gdje su te pare. Canetova „crna sveska“ je samo jedan saobraćajni znak na putu do istine.
Istine koja ga vodi na višegodišnju robiju. Ono za šta je optužen u Bariju i u Srbiji može da se dokaže pregledavanjem arhive “Makošpeda”. Mahanjem pred javnošću “crnom sveskom”, Subotić upravo provocira tu istragu i suočenje sa njegovim učešćem u švercu cigareta”, smatra Božinovski.
On je rekao da je nekadašnji direktor “Makedonije tabaka” Šuturkov bio veoma pametan čovjek, kojem su Subotić, Kestner, ubijeni Vanja Bokan i Miki Pešić bili “kuriri za donošenje keša na blagajnu”.
Makedonski novinar tvrdi da je polovinom devedesetih „Makedonija tabak“ bila centar produkcije falsifikovanih brendova najpoznatijih cigareta i ujedno glavni organizator šverca koji je imao svoje krakove, koji vode ka Crnoj Gori, ali i ostalim zemljama u regionu.
Zahvalnica Danče Šuturkova
Makedonski novinar tvrdi da Cane Subotić nije uopšte slučajno dobio dokumenta kojim je mahao u javnosti, već da je to dobio lično od njega. On je pojasnio da je taj dokument “zahvalnica Danče Šuturkova za srpski pasoš Mihalju Kertesu (bivši direktor Uprave carina Srbije)”...
“Svesku je dobio od mene u srijedu 2. septembra 2009. godine, oko 19 i 30 časova, u vili „Montenegro“ na Svetom Stefanu. U prisustvu Vladimira Bebe Popovića i Ljubiše Mijatovića, izaslanika Mila Đukanovića.


„Crna sveska“ i ostala propratna dokumentacija je stigla pošiljkom, koju je avionom „Montenegro airlines“ iz Beograda poslao Goran Savić, službenik u crnogorskoj ambasadi”, tvrdi Božinovski, koji je u tekstu opisao kako su, navodno, izgledala četiri susreta u Crnoj Gori od avgusta do oktobra 2009. godine.
On je naveo da su Canetovi ljudi saznali da on ima bogatu arhivu u vezi sa švercom cigareta devedesetih godina, tako da su ga preko “crnogorske veze” našli u Beogradu. Pojasnio je da se u julu 2009. družio sa Miroslavom Popovićem, sinom pokojnog generala Jova Popovića, koji je tada otkrio šta sve ima od dokumentacije.
“Savić je u ime njegovih poslodavaca pogledao moju dokumentaciju. Za oko mu je odmah zapala „crna sveska“. Oduševljen, predložio mi je da još sutra nas dvojica letimo za Crnu Goru da bi to bilo pogledano i ocijenjeno"
“Savić je u ime njegovih poslodavaca pogledao moju dokumentaciju. Za oko mu je odmah zapala „crna sveska“. Oduševljen, predložio mi je da još sutra nas dvojica letimo za Crnu Goru da bi to bilo pogledano i ocijenjeno. Što sam odmah odbio.
Rečeno mi je da pristanem da idem u Crnu Goru, onda kada njegovi šefovi budu tamo. Ako priča pije vodu, da onda dalje razgovaramo i da vidimo šta žele oni, šta želim ja”, napisao je Božinovski.